27 maja obchodzimy Dzień Diagnosty Laboratoryjnego – święto specjalistów, którzy każdego dnia dostarczają lekarzom kluczowych informacji o stanie zdrowia pacjentów. Szacuje się, że ponad 70 procent decyzji medycznych podejmowanych jest w oparciu o wyniki badań laboratoryjnych.

Data tego święta nie jest przypadkowa. Upamiętnia przełomowe odkrycie z 1961 roku, kiedy Heinrich J. Matthaei i Marshall Warren Nirenberg po raz pierwszy rozszyfrowali kod genetyczny. To wydarzenie otworzyło drogę do rozwoju nowoczesnej diagnostyki molekularnej, która dziś stanowi jeden z fundamentów współczesnej onkologii.

Choć pacjenci rzadko spotykają diagnostów laboratoryjnych twarzą w twarz, ich praca ma ogromny wpływ na proces diagnozowania i leczenia. To oni wykonują analizy materiału biologicznego – krwi, moczu, tkanek czy materiału genetycznego – czuwają nad jakością badań, interpretują wyniki i współpracują z lekarzami przy podejmowaniu decyzji terapeutycznych.

W Centrum Onkologii w Bydgoszczy jest ich łącznie blisko 60-oro. Pracują w wielu wyspecjalizowanych jednostkach: Zakładzie Diagnostyki Laboratoryjnej, Zakładzie Mikrobiologii, Zakładzie Genetyki i Onkologii Molekularnej, Pracowni Immunologii Transfuzjologicznej z Bankiem Krwi oraz w Zakładzie Patologii Nowotworów i Patomorfologii. Każde z tych miejsc pełni inną funkcję, ale wszystkie mają wspólny cel – bezpieczeństwo pacjenta i skuteczne leczenie.

Mikrobiologia – laboratorium, które walczy z zakażeniami

Ważną rolę w szpitalu onkologicznym odgrywa Zakład Mikrobiologii. To tutaj identyfikowane są drobnoustroje odpowiedzialne za zakażenia – bakterie, wirusy i grzyby. W przypadku pacjentów onkologicznych ma to ogromne znaczenie, ponieważ choroba nowotworowa i stosowane leczenie często osłabiają odporność organizmu.

„Pacjenci onkologiczni są szczególnie narażeni na zakażenia. Musimy zwracać uwagę także na drobnoustroje oportunistyczne, które u zdrowych osób zwykle nie wywołują infekcji, ale u naszych pacjentów mogą stanowić poważne zagrożenie” – podkreśla
dr hab. n. med. i n. o zdr. Maria Szymankiewicz, koordynator Zakładu Mikrobiologii.

W zakładzie pracują wysoko wykwalifikowani specjaliści. Jak zaznacza kierownik jednostki, niemal cały zespół posiada wyższe wykształcenie i prawo wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego, a część diagnostów ma dodatkowo specjalizację z mikrobiologii
i mikrobiologii medycznej.

Diagnostyka laboratoryjna to praca zespołowa

Diagności laboratoryjni pracują zwykle poza bezpośrednim kontaktem z pacjentem, ale ich codzienność opiera się na ścisłej współpracy z lekarzami, pielęgniarkami i innymi specjalistami.

„Dzisiaj nie da się skutecznie diagnozować i leczyć pacjentów bez pracy zespołowej. Diagnosta laboratoryjny musi być osobą otwartą, komunikatywną, odpowiedzialną i bardzo dokładną” – zaznacza dr hab. Maria Szymankiewicz.

Jak podkreśla, w tym zawodzie niezbędna jest także gotowość do ciągłego rozwoju.

„To osoba, która nieustannie aktualizuje wiedzę, uczestniczy w konferencjach i szkoleniach, śledzi nowe technologie i potrafi właściwie interpretować wyniki uzyskane różnymi metodami badawczymi”.

Szybka diagnostyka ratuje życie

Nowoczesna mikrobiologia rozwija się dziś niezwykle dynamicznie. Jeszcze kilka lat temu podstawą diagnostyki były przede wszystkim klasyczne hodowle drobnoustrojów. Nadal pozostają one złotym standardem, jednak coraz większą rolę odgrywają metody biologii molekularnej, które znacząco skracają czas oczekiwania na wynik.

W przypadku ciężkich zakażeń czas ma kluczowe znaczenie.

„W sytuacji sepsy każda godzina jest niezwykle cenna. Dzięki nowoczesnym metodom biologii molekularnej jesteśmy w stanie bardzo szybko zidentyfikować drobnoustrój i określić mechanizmy jego oporności na antybiotyki. Wstępny wynik możemy przekazać lekarzowi już po nieco ponad godzinie od uzyskania dodatniego sygnału wzrostu w hodowli” – wyjaśnia koordynator Zakładu Mikrobiologii.

To pozwala znacznie szybciej wdrożyć odpowiednią antybiotykoterapię, co w przypadku pacjentów onkologicznych często ma bezpośredni wpływ na powodzenie całego leczenia. Diagności mikrobiologiczni monitorują również zjawisko wielolekooporności drobnoustrojów. Analizują zmieniające się trendy i pomagają lekarzom dobrać skuteczne leczenie nawet w najtrudniejszych przypadkach zakażeń.

 
Nowoczesny sprzęt i wsparcie sztucznej inteligencji

Zakład Mikrobiologii stale inwestuje w rozwój technologiczny. Dzięki nowoczesnej aparaturze możliwe jest dziś nie tylko szybsze wykrywanie patogenów, ale także wstępna ocena ich lekowrażliwości jeszcze przed zakończeniem klasycznej hodowli.

Część nowego wyposażenia udało się zakupić dzięki wsparciu Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy.

„Korzystamy z technologii, które pozwalają szybciej ocenić, jaki antybiotyk może być najskuteczniejszy jeszcze przed uzyskaniem pełnego antybiogramu. To ogromna pomoc dla lekarzy prowadzących pacjentów” – podkreśla dr hab. Maria Szymankiewicz.

W pracy zakładu wykorzystywane są również rozwiązania wspierane przez sztuczną inteligencję. Specjalistyczne urządzenia analizują podobieństwo szczepów drobnoustrojów, co pomaga w monitorowaniu zakażeń szpitalnych i wykrywaniu potencjalnych ognisk epidemicznych.

„Takie badania mają ogromne znaczenie epidemiologiczne. Pozwalają nam sprawdzić, czy ten sam szczep odpowiada za zakażenia u różnych pacjentów i szybko reagować w sytuacjach zagrożenia”.

Jakość potwierdzona akredytacją

Ogromną wagę w pracy diagnostów laboratoryjnych odgrywa jakość i bezpieczeństwo wykonywanych badań. Zakład Mikrobiologii od lat rozwija system zarządzania jakością zgodny z międzynarodowymi standardami.

„Od 2014 roku posiadamy certyfikat akredytacyjny Polskiego Centrum Akredytacji i stale rozszerzamy zakres akredytacji o kolejne metody badawcze, również z obszaru biologii molekularnej” – mówi koordynator Zakładu.

Wdrożenie takich standardów oznacza ogrom pracy związanej z dokumentacją, nadzorem nad procedurami i potwierdzaniem kompetencji personelu.

„Akredytacja potwierdza nasze kompetencje i daje pewność, że badania wykonywane są zgodnie z najwyższymi wymaganiami. Pacjent otrzymuje wynik, który realnie wspiera proces diagnozowania i leczenia”.

Różne laboratoria, jeden cel

Choć mikrobiologia odgrywa szczególną rolę w ochronie pacjentów onkologicznych przed zakażeniami, równie ważna jest praca diagnostów w innych laboratoriach Centrum Onkologii.

W Zakładzie Diagnostyki Laboratoryjnej każdego dnia wykonywane są tysiące podstawowych badań niezbędnych do postawienia diagnozy i prowadzenia terapii. Zakład Genetyki i Onkologii Molekularnej analizuje mutacje genetyczne, które decydują m.in. o doborze terapii celowanych. W Pracowni Immunologii Transfuzjologicznej z Bankiem Krwi diagności czuwają nad bezpieczeństwem krwi i jej zgodnością, a w Zakładzie Patologii Nowotworów i Patomorfologii wspierają lekarzy w rozpoznawaniu zmian nowotworowych. Wszystkie te obszary łączy jedno – ogromna odpowiedzialność i świadomość, że za każdym wynikiem stoi konkretny pacjent i jego historia.

Zawód przyszłości

Współczesna diagnostyka laboratoryjna rozwija się niezwykle szybko. Automatyzacja, biologia molekularna, genetyka i sztuczna inteligencja zmieniają sposób pracy laboratoriów medycznych. Jednocześnie rośnie rola diagnostów jako partnerów lekarzy w procesie leczenia.

„Chciałybyśmy, aby diagnostyka laboratoryjna nadal tak dynamicznie się rozwijała, a wyniki badań jeszcze skuteczniej wspierały leczenie pacjentów i zwiększały ich bezpieczeństwo” – mówi dr hab. Maria Szymankiewicz.

Z okazji Dnia Diagnosty Laboratoryjnego WSZYSTKIM DIAGNOSTOM składamy serdeczne podziękowania za ich wiedzę, odpowiedzialność, precyzję i codzienną pracę wykonywaną często poza światłem reflektorów. To dzięki nim nowoczesna medycyna może działać skutecznie i bezpiecznie.

Autor: Małgorzata Rogatty

Artykuł Za kulisami diagnozy. 27 maja – Dzień Diagnosty Laboratoryjnego pochodzi z serwisu Centrum Onkologii.

Uroczyste wręczenie podziękowań odbyło się w niedzielę, 24 maja, podczas mszy św. odprawianej w ich intencji, przez ks. Grzegorza Grubbę, wikariusza Prowincjała Towarzystwa Salezjańskiego.  

W imieniu ks. biskupa Krzysztofa Włodarczyka, ordynariusza diecezji bydgoskiej, pismo z wyrazami wdzięczności za wieloletnią służbę, profesjonalizm oraz oddanie pacjentom wręczyli dyrektor Centrum Onkologii prof. Janusz Kowalewski oraz mgr Edyta Szortyka – dyrektor ds. Pielęgniarstwa.

W specjalnym liście skierowanym do pielęgniarek biskup podziękował każdej z nich za „profesjonalną opiekę okazywaną pacjentom Centrum Onkologii w Bydgoszczy”, przekazując jednocześnie swoje błogosławieństwo i polecając wszystkich pracowników opiece Matki Bożej Pięknej Miłości.

Podczas uroczystości wyróżniono pielęgniarki z ponad 40-letnim stażem pracy:

• Janinę Adamczyk,

• Ilonę Andrzejewską,

• Ewę Cyrankiewicz,

• Reginę Jaszczyk,

• Urszulę Jędral,

• Zofię Jędrusik,

• Beatę Kaźmierczak,

• Irenę Klatt,

• Katarzynę Koszewską,

• Beatę Łabendę,

• Hannę Łączną,

• Teresę Panfil,

• Grażynę Różycką,

• Annę Tuchalską,

• Katarzynę Walkowiak,

• oraz Marię Wełna.

Podziękowania trafiły także na ręce dyrektor ds. Pielęgniarstwa Edyty Szortyki oraz dyrektora Centrum Onkologii, prof. Janusza Kowalewskiego oraz jego małżonki Bożeny Kowalewskiej.

Szczególne słowa uznania do wyróżnionych pielęgniarek skierował prof. Janusz Kowalewski.

„Człowiek nigdy nie jest tak wielki, jak wówczas, kiedy pochyla się, aby udzielić pomocy drugiemu człowiekowi” – mówił dyrektor Centrum Onkologii, cytując słowa Papieża Jana Pawła II.

Prof. Kowalewski podkreślił, że praca pielęgniarek to nie tylko profesjonalizm i ogromna wiedza medyczna, ale przede wszystkim codzienna empatia, obecność i wsparcie dla pacjentów.

„Nikt nie oczekuje od pracowników ochrony zdrowia, że uda się uratować każdego chorego. Ale każdy pacjent ma prawo oczekiwać pomocy – czasem poprzez rozmowę, spojrzenie w oczy czy zwykłą obecność. Najgorsza jest obojętność. Patrząc na wyróżnione dziś panie, widzę osoby, które nigdy nie przechodzą obojętnie obok drugiego człowieka” – podkreślał dyrektor.

Kapelan Centrum Onkologii ks. Ireneusz Śliwiński zwrócił uwagę na wyjątkowy wymiar powołania pielęgniarek i położnych, łączący codzienną pracę zawodową z troską o drugiego człowieka i duchowym wsparciem pacjentów.

„To bardzo piękna uroczystość i wyraz wdzięczności wobec osób, które przez dziesięciolecia służyły chorym z oddaniem i ogromnym sercem” – mówił kapelan.

Podczas uroczystości zapowiedziano również kolejne wydarzenie dedykowane wszystkim pracownikom Centrum Onkologii. Jak podkreślono, 18 października – w dniu św. Łukasza, patrona służby zdrowia – planowane jest wspólne uhonorowanie przedstawicieli wszystkich grup zawodowych tworzących szpital: personelu medycznego, administracji oraz pracowników obsługi.

Uroczystość zakończyła się błogosławieństwem dla wszystkich pracowników oraz ich rodzin.

Autor: Małgorzata Rogatty

Artykuł Ponad 40 lat troski o pacjentów. Wyjątkowe podziękowania dla pielęgniarek Centrum Onkologii pochodzi z serwisu Centrum Onkologii.

Zawód, którego kiedyś prawie nikt nie znał

Jeszcze kilkanaście lat temu zawód opiekuna medycznego był w Polsce mało rozpoznawalny. Rafał Nidzgorski z Oddziału Klinicznego Chirurgii Onkologicznej pamięta początki tej profesji w szpitalu.

„Pracując jako sanitariusz dostałem propozycję nauki w szkole policealnej na kierunku opiekun medyczny. To był wtedy mało znany zawód. Prawdopodobnie byłem pierwszym opiekunem medycznym w tym szpitalu” – wspomina.

Dziś opiekunowie medyczni są ważnym elementem zespołów terapeutycznych, wspierając pacjentów w codziennym funkcjonowaniu i odzyskiwaniu samodzielności. Pomagają choremu wszędzie tam, gdzie choroba ogranicza jego możliwości.

„Jeżeli pacjent nie jest w stanie się nakarmić, pomagamy mu. Jeśli nie może się umyć – pomagamy mu w tym. Chodzi o to, by umożliwić mu jak największą samodzielność” – tłumaczą opiekunowie medyczni Centrum Onkologii.

Ich praca nie polega jednak na wyręczaniu chorego, ale przede wszystkim na wspieraniu go i aktywizowaniu.

„Chcemy być wsparciem, a nie kimś, kto odbiera pacjentowi sprawczość”.

Codzienność na oddziale

Każdy dzień wygląda inaczej, bo wszystko zależy od stanu pacjentów i specyfiki oddziału.

„Zaczynam pracę od przebierania pościeli, pomocy przy toalecie pacjenta, mierzenia parametrów – ciśnienia, temperatury, saturacji. Pomagamy przy karmieniu, zmianie pampersów, wszystkim zależnie od stanu chorego” – opowiada Elwira Przywitowska z Oddziału Klinicznego Onkologii, Odcinek A.

Na oddziałach zabiegowych natomiast szczególnie ważna jest szybka aktywizacja pacjentów po operacjach.

„Mój dzień zaczyna się od pionizacji pacjentów po operacjach. Pomagamy im wstać, uruchomić się, wykonujemy czynności pielęgnacyjne, zachęcamy do chodzenia i aktywności” – mówi pan Rafał. – „Im szybciej pacjent odzyska samodzielność, tym mniejsze ryzyko powikłań i krótsza hospitalizacja”.

„Najważniejsze jest być z człowiekiem”

Dla Elwiry Przywitowskiej praca opiekuna medycznego to przede wszystkim relacja i obecność przy pacjencie. Jak podkreśla, często nie chodzi o wielkie słowa czy skomplikowane działania, ale o zwykłe towarzyszenie drugiemu człowiekowi w chorobie.

„Pacjenci potrzebują kontaktu, rozmowy, uśmiechu. Czasami uśmiechem można załatwić więcej niż edukacją” – mówi.

W jej codziennej pracy ogromne znaczenie ma uważność na emocje chorego.

„Ja nikomu nie mówię, że będzie dobrze. Czasami próbuję zmienić temat, odwrócić myśli od choroby albo po prostu posiedzieć przy pacjencie. Bo samotność bywa gorsza od samej choroby” – dodaje.

Pani Elwira podkreśla również, że pacjenci często najbardziej potrzebują poczucia bezpieczeństwa i spokoju, a nie gotowych odpowiedzi.

Droga do zawodu – od zmiany życia do pracy z pacjentem

Zanim Elwira Przywitowska trafiła do Centrum Onkologii, pracowała jako zdobnik szkła w Hucie Irena w Inowrocławiu. Zwolnienia grupowe stały się momentem zwrotnym w jej życiu zawodowym.

„Zawsze lubiłam pracę z ludźmi. Kiedyś myślałam o zawodzie medycznym, ale zabrakło mi wtedy wsparcia w podjęciu decyzji” – wspomina.

Po zdobyciu kwalifikacji przez pewien czas szukała pracy, ponieważ zawód opiekuna medycznego dopiero się rozwijał. Dopiero w 2022 roku rozpoczęła pracę w Centrum Onkologii.

Ważnym doświadczeniem była dla niej również choroba mamy.

„Opiekowałam się mamą, kiedy była osobą leżącą. Wtedy zrozumiałam, jak ważne jest po prostu być z drugim człowiekiem” – mówi.

 „Do mnie zawsze można przyjść”

Pani Elwira podkreśla, że jej rola często sprowadza się do bycia dostępną dla pacjenta.

„Pacjenci wiedzą, że do Pani Elwiry można przyjść, jeśli czegoś potrzebują” – mówi.

Jej dzień obejmuje zarówno czynności pielęgnacyjne, jak i wsparcie organizacyjne – szczególnie podczas przyjęć nowych pacjentów.

„Tłumaczę, gdzie co się znajduje, pomagam się odnaleźć, sprawdzam potrzeby. Pacjenci wiedzą, że mogą się do mnie zgłosić w każdej sprawie”.

Podkreśla także znaczenie pracy zespołowej:

„Czuję się potrzebna, kiedy mogę komuś pomóc. Wspieramy się nawzajem – pielęgniarki, lekarze, opiekunowie”.

Wsparcie, które zostaje w pamięci

W pracy opiekunów medycznych szczególne znaczenie mają relacje z pacjentami.

Pani Elwira opowiada o sytuacjach, które zostają z nią na długo:

„Pacjenci wracają na kolejne cykle leczenia i witają się z uśmiechem. Czasem pytają, dlaczego mnie nie było. Starsze panie mówią: jak dobrze, że dziś Pani jest”.

Podobne doświadczenia mają inni opiekunowie – pacjenci często pamiętają osoby, które towarzyszyły im w trudnych momentach choroby.

„Trzeba do każdego pacjenta podchodzić indywidualnie, mieć w sobie trochę z psychologa” – podkreśla pan Rafał i tłumaczy, że opiekunowie medyczni każdego dnia mierzą się nie tylko z obowiązkami pielęgnacyjnymi, ale także z emocjami pacjentów. Wielu chorych nie mówi wprost o swoich potrzebach, dlatego tak ważna jest uważność i wyczucie.

Inni pacjenci odczuwają skrępowanie przy czynnościach pielęgnacyjnych, co wymaga delikatności i empatii.

Najtrudniejsze chwile – gdy emocje biorą górę

Choć praca opiekuna medycznego daje wiele satysfakcji, wiąże się też z trudnymi momentami.

Dla Pana Rafała najcięższe są sytuacje, gdy mimo wysiłków nie można już pomóc pacjentowi.

„Tworzy się więź i bardzo trudno przeżywa się odejście pacjenta”.

Równie wymagające są rozmowy z rodzinami, które często przeżywają silny stres związany z chorobą bliskiego.

„Czasami ten pierwszy kontakt bywa trudny. Wtedy jednak wystarczy spokojny głos i zapewnienie, że chcę tylko pomóc. Ten spokój łagodzi, leczy emocje. W takich chwilach kluczowe są spokój, empatia i cierpliwość” – dodaje Pani Elwira.

Nauka samodzielności i małe wielkie sukcesy

Opiekunowie medyczni uczą też pacjentów oraz ich rodziny codziennej opieki pielęgnacyjnej po wypisie ze szpitala.

Część rodzin przed hospitalizacją wyręcza chorego niemal we wszystkim. Tym większym zaskoczeniem bywa moment, gdy pacjent po pracy całego zespołu terapeutycznego zaczyna wykonywać wiele czynności samodzielnie.

„To ogromny sukces terapeutyczny, kiedy pacjent odzyskuje samodzielność. Szczególnie ważne są sytuacje, gdy osoby początkowo niechętne leczeniu czy rehabilitacji zaczynają wierzyć w swoje możliwości” – podkreślają opiekunowie.

Pan Rafał dodaje, że nawet jeśli nie wszystkie rodziny są otwarte na edukację, personel zawsze stara się przekazać najważniejsze informacje dotyczące dalszej opieki w domu.

 
Towarzysze szpitalnej codzienności

Największym podziękowaniem są drobne gesty i relacje budowane z pacjentami każdego dnia.

Na oddziałach onkologicznych więzi te często są wyjątkowo silne. Pacjenci wracają regularnie na leczenie, a personel staje się częścią ich codzienności.

„Spotykamy się co dwa tygodnie, witamy się, rozmawiamy. Trochę jesteśmy jak rodzina” – mówi pani Elwira.

Opiekunowie medyczni są blisko pacjentów każdego dnia . To praca wymagająca cierpliwości, empatii i ogromnego zaangażowania.

Ich codzienność to nie tylko procedury i obowiązki, ale przede wszystkim obecność przy drugim człowieku – często w jego najtrudniejszych i najbardziej intymnych momentach życia.

Z okazji Dnia Opiekuna Medycznego dziękujemy wszystkim opiekunom medycznym Centrum Onkologii za ich pracę, zaangażowanie i wrażliwość. Dzięki Wam pacjenci nie są w chorobie sami.

Artykuł Blisko pacjenta każdego dnia – Dzień Opiekuna Medycznego pochodzi z serwisu Centrum Onkologii.

Scenariusz ćwiczeń zakładał otrzymanie informacji telefonicznej o podłożeniu ładunku wybuchowego w pobliżu jednego z pomieszczeń na pierwszym piętrze Hotelu Pozyton. W związku z przekazaną informacją uruchomione zostały procedury bezpieczeństwa obejmujące alarmowanie odpowiednich służb, zabezpieczenie miejsca zagrożenia oraz ewakuację gości hotelowych, personelu Hotelu Pozyton, a także pracowników i klientów „Apteki Przy Onkologii”.

Celem ćwiczeń było sprawdzenie i doskonalenie procedur obowiązujących w sytuacjach kryzysowych, organizacji ewakuacji oraz współpracy pomiędzy personelem Centrum Onkologii a służbami ratowniczymi i mundurowymi.

W działaniach udział wzięli funkcjonariusze Komendy Miejskiej Policji w Bydgoszczy, w tym patrol Policji, funkcjonariusze Wydziału Ruchu Drogowego, przewodnik psa służbowego oraz grupa minersko-rozpoznawcza, a także jednostki Państwowej Straży Pożarnej
z Bydgoszczy. W ćwiczenia zaangażowani byli również pracownicy Centrum Onkologii, personel Hotelu Pozyton, obsada „Apteki Przy Onkologii”, pracownicy ochrony oraz służby techniczne.

Całość ćwiczeń przebiegła sprawnie i zgodnie z obowiązującymi procedurami bezpieczeństwa. Wszystkie osoby zostały bezpiecznie ewakuowane do wyznaczonych miejsc zbiórki, a po zakończeniu działań obiekt powrócił do normalnego funkcjonowania.

Serdecznie dziękujemy pacjentom, gościom hotelowym oraz wszystkim osobom przebywającym w tym czasie na terenie Centrum Onkologii za wyrozumiałość, cierpliwość oraz zdyscyplinowane stosowanie się do poleceń służb i personelu podczas prowadzonych działań.

Regularna organizacja tego typu ćwiczeń stanowi istotny element działań na rzecz bezpieczeństwa pacjentów, gości i pracowników Centrum Onkologii oraz pozwala doskonalić procedury postępowania w sytuacjach nadzwyczajnych.

Artykuł Ćwiczenia ewakuacyjne w Hotelu Pozyton pochodzi z serwisu Centrum Onkologii.

Podczas uroczystej gali z okazji 35-lecia działalności Okręgowej Izby Pielęgniarek i Położnych w Bydgoszczy, która odbyła się 30 kwietnia w Operze Nova, wyróżniono pielęgniarki związane z bydgoskim Centrum Onkologii.

Jak podkreślano, ten zawód to coś więcej niż praca. To droga, która wymaga wiedzy, siły, odwagi i serca. To codzienność, w której leczy nie tylko podane lekarstwo, operacja, nowa technika czy metoda leczenia, ale gdzie niezwykle ważna jest obecność, uwaga, dotyk, dobrze przekazana informacja, rozmowa. To także świat nieustannego rozwoju, odpowiedzialności, dokształcania, zdobywania kolejnych umiejętności. Ale przede wszystkim – to ludzie.

Złotą Odznakę Okręgowej Rady Pielęgniarek i Położnych w Bydgoszczy, otrzymała Maria Jolanta Wełna – Kierownik Opieki Medycznej w Oddziale Klinicznym Onkologii, odcinek A.
Złotym Czepkiem uhonorowano:

• Marzenę Matuszak – przewodniczącą Związku Zawodowego Pielęgniarek i Położnych w Centrum Onkologii, Dział Anestezjologii i Intensywnej Terapii,
• Mirosławę Jaworską – emerytowaną pielęgniarkę,
• Mirosławę Kęską – pielęgniarkę Oddziału Klinicznego Chirurgii Onkologicznej,
• Małgorzatę Trzcińską – Kierownik Opieki Medycznej w Zakładzie Radioterapii.
  

Statuetkę upamiętniającą 35-lecie samorządu pielęgniarek i położnych otrzymała dyrektor ds. pielęgniarstwa Edyta Szortyka. W jej imieniu wyróżnienie odebrała Barbara Cichocka.

„My nie miałyśmy marzeń. Chciałyśmy pracować”

Maria Jolanta Wełna z bydgoską onkologią związana jest od 44 lat. Pełni funkcję Kierownika Opieki Medycznej w Oddziale Klinicznym Onkologii, Odcinek A. Jak sama mówi – na jej oczach rodziło się leczenie onkologiczne w Bydgoszczy.

„To było miejsce-marzenie. Oddział chirurgii onkologicznej był czymś wyjątkowym i miałam ogromne szczęście, że mogłam tam pracować” – wspomina.

Początki były jednak zupełnie inne niż dzisiejsza rzeczywistość. Pielęgniarki samodzielnie przygotowywały sprzęt, sterylizowały materiały, szyły opatrunki i organizowały wszystko, co było potrzebne do pracy na kolejnym dyżurze.

„Dzisiaj wiele rzeczy jest dostępnych od ręki. Wtedy wszystko robiłyśmy same. Były pojedyncze dyżury, ogrom obowiązków i bardzo małe pensje. Ale my, jako młode dziewczyny, przede wszystkim chciałyśmy pracować” – mówi.

Przez cztery dekady zmieniła się nie tylko organizacja pracy i możliwości leczenia. Zmienił się także profil pacjentów.

„Najbardziej boli mnie to, że dziś nowotwory dotyczą bardzo młodych ludzi. Kiedyś chorowali głównie pacjenci starsi. Dziś widzimy osoby dwudziestoletnie, a czasem jeszcze młodsze” – podkreśla.

Mimo ogromnego postępu technologicznego i nowoczesnych terapii największym wyzwaniem pozostaje człowiek.

„Dziś mamy sprzęt, leki, możliwości leczenia. Wyzwaniem jest sprostać liczbie obowiązków i pacjentów. Żeby dobrze wykonywać tę pracę, potrzeba odpowiedniej liczby personelu” – zaznacza.

Maria Jolanta Wełna od lat szkoli młode pielęgniarki i obserwuje, że część z nich obawia się pracy w onkologii.

„Niektóre boją się chemioterapii, choć dziś mamy nowoczesne technologie i procedury bezpieczeństwa. Inne obawiają się psychicznego ciężaru tej pracy. Onkologia wymaga ogromnej odporności emocjonalnej” – mówi.

Jednocześnie podkreśla, że siłą oddziału jest zespół.

„Mam wspaniałych ludzi. Oczywiście bywają trudniejsze momenty, ale rozmawiamy, wspieramy się. Najważniejsze jest bezpieczeństwo pacjenta i to, by czuł się tutaj zaopiekowany”.

Po ponad czterech dekadach pracy nadal trudno jej rozstać się z miejscem, które współtworzyła.

„To jest moje drugie życie. To miejsce rodziło się także z moim udziałem. Jest częścią mnie” – mówi wzruszona.

„Pacjent potrzebuje człowieka”

Marzena Matuszak pracuje w zawodzie od 34 lat. Na co dzień związana jest z Działem Anestezjologii i Intensywnej Terapii. Jak przyznaje – mimo trudów pracy nigdy nie żałowała swojej decyzji zawodowej.

„Warto było. Żyję tym zawodem. To jest część mojego życia” – mówi.

Największą wartością tej pracy pozostaje dla niej kontakt z drugim człowiekiem.

„Można pacjenta wysłuchać, uspokoić, odciągnąć jego myśli od lęku, zapewnić bezpieczeństwo. To daje największą satysfakcję” – podkreśla.

W pracy anestezjologicznej pielęgniarka często jest pierwszą osobą, z którą pacjent rozmawia tuż przed operacją.

„Pacjent przyjeżdża na blok operacyjny przestraszony. Widzę ten lęk i potrzebę poczucia bezpieczeństwa. Czasem wystarczy rozmowa, dotyk, zapewnienie, że będziemy czuwać i zrobimy wszystko, żeby było dobrze” – opowiada.

Choć praca wymaga ogromnego wysiłku, dziś pielęgniarki mają znacznie większą samodzielność niż kiedyś.

„Nasza praca bardzo się zmieniła. Jesteśmy samodzielne, dobrze wykształcone, mamy specjalizacje i kompetencje. To my podejmujemy wiele decyzji dotyczących opieki nad pacjentem” – zaznacza.

Jednocześnie zwraca uwagę na problem rosnącej liczby chorych onkologicznych, a co za tym idzie – obciążenia pracą.

„Pacjentów jest coraz więcej. Chciałoby się mieć więcej czasu dla każdego człowieka, spokojnie porozmawiać, ale często trzeba działać szybko, bo kolejni pacjenci już czekają” – mówi.

Jako przewodnicząca związku zawodowego pielęgniarek i położnych w szpitalu, obserwuje również zmiany w warunkach pracy i wynagrodzeniach.

„Kiedy zaczynałam pracę, dostawałam najniższą krajową mimo dyżurów nocnych, świąt i bardzo ciężkiej pracy na intensywnej terapii. Dziś wynagrodzenia są godniejsze, a zawód znów zaczyna przyciągać młodych ludzi” – podkreśla.

„Tu trzeba chcieć pracować”

Dyrektor ds. pielęgniarstwa Edyta Szortyka podkreśla, że Centrum Onkologii pozostaje atrakcyjnym miejscem pracy dla pielęgniarek.

„Młodzi ludzie często wracają do nas po praktykach. Doceniają nowoczesny sprzęt, dobre warunki pracy i możliwość rozwoju” – mówi.

Jednocześnie zaznacza, że praca w onkologii wymaga szczególnych predyspozycji.

„Nie przyjmujemy każdego. Potrzebna jest empatia i odporność psychiczna. Tu nie można pracować „za karę”. Trzeba chcieć być z pacjentem i wejść w świat onkologii” – podkreśla.

Jak dodaje, największym wyzwaniem pozostają emocje pacjentów i ich rodzin.

„Pacjent onkologiczny często wraca do nas wielokrotnie. Jest świadomy, przestraszony, czasem sfrustrowany. Pielęgniarki przejmują ogrom emocji, lęku i niepokoju. Dlatego tak ważna jest dobra atmosfera pracy i wzajemne wsparcie zespołu” – tłumaczy.

Dyrektor zwraca także uwagę na zmieniający się obraz zawodu pielęgniarki.

„To już dawno nie jest wyłącznie wykonywanie poleceń. Pielęgniarki są wysoko wykwalifikowanymi specjalistkami. Mamy około 70 procent personelu z wykształceniem wyższym i specjalizacjami” – podkreśla.

Zawód, który zostaje w sercu

Międzynarodowy Dzień Pielęgniarek, Pielęgniarzy i Położnych to okazja, by podziękować wszystkim osobom wykonującym ten zawód za ich codzienną obecność, profesjonalizm i troskę o pacjentów.

Bo, jak  pisała Maya Angelou – „ludzie zapomną, co powiedziałeś, zapomną, co zrobiłeś, ale nigdy nie zapomną, jak się przy tobie czuli”.  

A pielęgniarki, pielęgniarze oraz położne Centrum Onkologii każdego dnia sprawiają, że nawet w najtrudniejszych chwilach pacjent nie pozostaje sam.

Z okazji Międzynarodowego Dnia Pielęgniarek i Położnych życzymy wszystkim wykonującym ten wyjątkowy zawód wytrwałości, wzajemnego wsparcia i poczucia, że Wasz wysiłek naprawdę zmienia czyjeś życie. Życzymy także chwil wytchnienia, szacunku, zrozumienia oraz dumy z drogi, którą wybraliście.

Niech każdy dzień przynosi choć odrobinę dobra wracającego do Was — w słowach, gestach i zwykłej ludzkiej wdzięczności.

Dziękujemy za wszystko, co robicie dla pacjentów i ich bliskich!

Autor: Małgorzata Rogatty

Zdjęcia: Rafał Safian, Małgorzata Rogatty

Artykuł „Pielęgniarstwo to jest moje drugie życie” pochodzi z serwisu Centrum Onkologii.

Konferencję wygłosi ks. prof. dr hab. Bogdan Czyżewski, teolog historyczny z Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, który w swojej prelekcji omówi teologiczne podstawy Aktu Zawierzenia Polski Maryi, Matce Kościoła, dokonanego przez bł. kard. Stefana Wyszyńskiego 3 maja 1966 roku.
Akt ten był bezpośrednią odpowiedzią na represje komunistyczne, teologicznym wyrazem sprzeciwu wobec ateizacji narodu.

Program Dnia Skupienia:

10:00 – Konferencja

10:40 – Adoracja Najświętszego Sakramentu i możliwość spowiedzi

11:00 – Msza Święta z kazaniem okolicznościowym i błogosławieństwem Najświętszej Maryi Panny Wspomożycielki Wiernych

Ks. prof. Czyżewski jest specjalistą w zakresie historii Kościoła starożytnego i patrologii. Jego badania koncentrują się na egzegezie biblijnej Ojców Kościoła oraz duchowym dziedzictwie Prymasa Tysiąclecia, Stefana Wyszyńskiego.

Serdecznie zapraszamy!

Zdjęcia: B. Kruszyk KAI

Artykuł Dzień Skupienia w Kaplicy Centrum Onkologii pochodzi z serwisu Centrum Onkologii.

W uzasadnieniu podkreślono, że Centrum należy do grona wiodących instytucji ochrony zdrowia w Polsce. Eksperci zwrócili uwagę na konsekwentny rozwój infrastruktury i realizację licznych projektów inwestycyjnych, a także stałe podnoszenie poziomu diagnostyki
i leczenia. Doceniono w szczególności wprowadzanie nowoczesnych metod terapeutycznych, w tym rozwój chirurgii robotycznej – bydgoskie Centrum jest pierwszym publicznym szpitalem w Polsce dysponującym trzema robotami operacyjnymi, a liczba wykonanych zabiegów w 2025 roku była najwyższa w kraju.

Wysoko oceniono również innowacyjne rozwiązania organizacyjne i technologiczne, takie jak wykorzystanie sztucznej inteligencji w diagnostyce patomorfologicznej czy rozwój nowoczesnych metod radiochirurgii. Istotnym elementem, na który zwrócono uwagę,
jest kompleksowe podejście do pacjenta – obejmujące zarówno proces leczenia, jak i przygotowanie do terapii (prehabilitację), rehabilitację oraz wsparcie psychologiczne i dietetyczne po zakończeniu leczenia.

Forum Ekspertów podkreśliło także znaczenie działalności naukowej i dydaktycznej Centrum, szeroką współpracę z uczelniami oraz aktywność w organizacji konferencji, kongresów i działań edukacyjnych. Zwrócono uwagę na zaangażowanie placówki w działania profilaktyczne i prozdrowotne skierowane do mieszkańców regionu oraz na budowanie relacji z pacjentami także poza procesem leczenia.

W opinii Kapituły istotnym atutem Centrum jest wysoko wykwalifikowany personel medyczny i wspierający, a także skuteczne zarządzanie oraz umiejętność pozyskiwania środków zewnętrznych na rozwój infrastruktury i wdrażanie nowych rozwiązań.
Podkreślono również, że przyznanie tytułu jest konsekwencją bardzo dobrej opinii przekazywanej przez pacjentów, którzy oceniają m.in. jakość leczenia, komfort pobytu, organizację opieki oraz sposób komunikacji.

Uroczyste przekazanie certyfikatu odbyło się z udziałem Zarządu Centrum Onkologii:

• prof. Janusza Kowalewskiego – dyrektora naczelnego,
• dr. Krzysztofa Kameckiego – dyrektora ds. medycznych,
• mgr Katarzyny Klawińskiej-Knach – dyrektor ds. organizacyjnych i rozwoju,
• mgr inż.Weroniki Rossy-Karweckiej – dyrektor ds. logistyki,
• mgr Edyty Szortyki – dyrektor ds. pielęgniarstwa.

Ze strony organizatora konkursu certyfikat przekazał redaktor naczelny „Życia Regionów” Artur Świtoń.

Przekazanie certyfikatu stanowi pierwszy etap uhonorowania. W czerwcu, podczas uroczystej gali, Centrum odbierze statuetkę Złotego Kaduceusza.

Tytuł przyznany do końca 2028 roku stanowi podsumowanie wieloletnich działań całego zespołu na rzecz rozwoju nowoczesnej diagnostyki, leczenia, rehabilitacji i organizacji opieki nad pacjentami.

Dziękujemy Kapitule Konkursu oraz Członkom Forum Ekspertów za przeprowadzoną ocenę i przyznane wyróżnienie. Wyrazy wdzięczności kierujemy również do pacjentów – za zaufanie, opinie i doświadczenia, które są dla nas ważnym źródłem informacji
i motywacją do dalszej pracy.

Artykuł Centrum Onkologii w Bydgoszczy z tytułem „Wzorowa Placówka Medyczna” pochodzi z serwisu Centrum Onkologii.

29 kwietnia, dyrektor Centrum Onkologii w Bydgoszczy, prof. Janusz Kowalewski, w obecności marszałka województwa Piotra Całbeckiego oraz wicewojewody Piotra Hemmerlinga podpisał umowę z Ministerstwem Zdrowia na dofinansowanie rozbudowy
i modernizacji szpitala w ramach Funduszu Medycznego. W uroczystości uczestniczyli także:

– Jarosław Wierski – prezes Zarządu Kujawsko-Pomorskie Inwestycje Medyczne,

– dr Krzysztof Kamecki- dyr. ds. medycznych,

– mgr Katarzyna Klawińska-Knach – dyrektor ds. organizacyjnych i rozwoju,

– mgr inż. Weronika Rossa-Karwecka- dyr. ds. logistyki,

– mgr Anna Kasprowicz – dyr. ds. ekonomicznych,

– koordynatorzy oddziałów klinicznych szpitala, przedstawiciele lekarzy i pielęgniarek.

Wartość przyznanego wsparcia to 300 mln zł.

„To historyczny moment dla naszego Centrum i całego regionu. Po wielu latach przygotowań i starań możemy wreszcie powiedzieć: zaczynamy. Ta inwestycja była niezwykle potrzebna i długo wyczekiwana przez pacjentów oraz personel” – podkreśla prof. Janusz Kowalewski.

Nowoczesna onkologia w Bydgoszczy – co powstanie?

Projekt „Rozbudowa i modernizacja Zespołu Głównego Centrum Onkologii w Bydgoszczy” to kompleksowa inwestycja o wartości ponad 500 mln zł.

Najważniejszym elementem będzie budowa pięciokondygnacyjnego Centrum Innowacyjnych Terapii Onkologicznych (CITO), w którym znajdą się Oddziały Onkologii Klinicznej, Ambulatorium Chemioterapii oraz Pracownia Cytostatyczna.

Rozbudowany zostanie także główny budynek szpitala – w tym blok operacyjny (do 11 sal), Oddział Intensywnej Terapii oraz kluczowe jednostki diagnostyczne, takie jak Zakład Diagnostyki Obrazowej, Endoskopii i Patomorfologii. Inwestycję uzupełni budowa parkingu na 212 miejsc.

„Nie budujemy tylko nowych ścian. Tworzymy nowoczesne zaplecze do leczenia nowotworów na najwyższym europejskim poziomie – od diagnostyki po terapię” – zaznacza dyrektor Centrum.

Dlaczego ta inwestycja jest tak potrzebna?

Województwo kujawsko-pomorskie od lat znajduje się w czołówce niepokojących statystyk onkologicznych w Polsce. Każdego roku diagnozuje się tu ponad 11 tysięcy nowych przypadków nowotworów, a każdego dnia w Centrum Onkologii leczonych jest ponad
1,5 tysiąca pacjentów.

„Skala potrzeb rośnie z roku na rok. Ta inwestycja to konieczność – odpowiedź na realne wyzwania zdrowotne naszego regionu” – mówi prof. Kowalewski.

300 mln zł z Funduszu Medycznego i wsparcie Samorządu Województwa

Centrum Onkologii w Bydgoszczy znalazło się w gronie 20 szpitali w Polsce, które otrzymały dofinansowanie w ramach konkursu Ministerstwa Zdrowia nr FM-SIS.04.ONKO.2025. Projekt uplasował się na 3. miejscu spośród 57 ocenianych wniosków i uzyskał maksymalną możliwą kwotę wsparcia.

„Chciałbym serdecznie podziękować pracownikom Centrum Onkologii, zwłaszcza pracownikom administracyjnym, za przygotowanie wszystkich dokumentów projektowych, dzięki czemu udało nam się otrzymać dofinansowanie – i to w najwyższej kwocie 300 mln zł. Dziękuję także władzom województwa za wsparcie naszych działań” – podkreśla dyrektor.

Projekt zakłada, że inwestycja zostanie sfinansowana w oparciu na współpracy kilku podmiotów:

• 300 mln zł – Fundusz Medyczny,
• 90 mln zł – Centrum Onkologii,
• 60 mln zł – Samorząd Województwa Kujawsko-Pomorskiego.

„To moment historyczny. 300 mln zł to ogromna kwota pozyskana ze źródeł zewnętrznych. Chciałbym podziękować rządowi za to dofinansowanie, ale ten sukces nie byłby możliwy bez jakości, renomy, pracy i zaangażowania wszystkich pracowników Centrum Onkologii – szczególnie zespołu administracyjnego, który świetnie przygotował projekt” – mówi marszałek województwa Kujawsko-Pomorskiego Piotr Całbecki. „Medycyna wymaga ciągłych inwestycji – co kilkadziesiąt lat trzeba wszystko modernizować lub budować od nowa. Cieszę się z dzisiejszego dnia i trzymam kciuki za realizację projektu” – dodaje marszałek.

Głos administracji rządowej: „To powód do dumy”

„Jako przedstawiciel administracji rządowej odczuwam wielką satysfakcję, a jako mieszkaniec – ogromną radość, że te środki trafią do szpitala, który jest naszą dumą. 300 mln zł nie zaspokoi wszystkich potrzeb, ale pomoże stworzyć jak najlepsze warunki dla naszych pacjentów” – podkreśla wicewojewoda kujawsko-pomorski Piotr Hemmerling. „Gratuluję skuteczności – maksymalne wsparcie , które otrzymał Państwa projekt to dowód m.in. dużego zaufania. Życzę powodzenia w dalszych etapach, szczególnie w wymagającej procedurze przetargowej” – dodaje.

Inwestycja w rozwój onkologii w regionie

Realizacja projektu została zaplanowana na lata 2026–2029. Centrum Onkologii jest już przygotowane do wdrożenia inwestycji.

„Jesteśmy gotowi do działania. To inwestycja, na którą czekaliśmy od lat – i którą właśnie rozpoczynamy. Przed nami ogrom pracy, ale też ogromna szansa na realną zmianę w leczeniu onkologicznym w naszym regionie” – podsumowuje dyrektor.

Autor: Małgorzata Rogatty

Artykuł Umowa podpisana. Rozbudowujemy się dla Ciebie pochodzi z serwisu Centrum Onkologii.

Projekt sfinansowany jest przez Fundację PKO Banku Polskiego.

 
Dlaczego AED są tak ważne?

Automatyczny defibrylator zewnętrzny (AED) to specjalistyczne urządzenie medyczne, które odgrywa kluczową rolę w ratowaniu życia w sytuacji nagłego zatrzymania krążenia.

W przypadku utraty przytomności urządzenie:

• natychmiast analizuje rytm serca,
• rozpoznaje nieprawidłowości,
• wydaje jasne komunikaty głosowe, prowadząc krok po kroku przez akcję ratunkową,
• w razie potrzeby umożliwia wykonanie defibrylacji, czyli podania impulsu elektrycznego przywracającego prawidłową pracę serca.

Co szczególnie istotne, AED są zaprojektowane tak, aby mogły być używane również przez osoby bez wykształcenia medycznego. Dzięki temu pomoc może zostać udzielona natychmiast – jeszcze przed przybyciem zespołu ratownictwa medycznego.

Szybkie użycie AED w sytuacji nagłego zatrzymania krążenia znacząco zwiększa szanse na przeżycie i skuteczną reanimację.

 
Wsparcie w każdej sytuacji ratunkowej

Urządzenia AED wspierają nie tylko osoby udzielające pierwszej pomocy, ale również profesjonalne zespoły medyczne.

Dzięki zaprogramowanym komunikatom:

• ułatwiają podejmowanie właściwych decyzji,
• pomagają zachować zgodność z aktualnymi standardami resuscytacji,
• zapewniają ciągłość i jakość działań ratunkowych.

Gdzie zostaną usytuowane defibrylatory?

Aby zapewnić szybki dostęp do urządzeń w sytuacjach nagłych, defibrylatory AED zostaną rozmieszczone w 8 strategicznych lokalizacjach, w miejscach o największym natężeniu ruchu:

– Budynek E – Niski Parter (korytarz),

– Budynek D – korytarz Zakładu Profilaktyki i Promocji Zdrowia,

– Budynek C – Wysoki Parter (korytarz),

– Budynek B – Wysoki Parter (korytarz),

– Budynek Innowacyjnego Forum Medycznego – I piętro (sala konferencyjna),

– Budynek PARiS – Wysoki Parter (korytarz),

– Budynek PARiS – I piętro (sale konferencyjne),

– Zakład Utylizacji Odpadów Medycznych – Hala Spalarni.

Urządzenia zostaną ulokowane w dobrze widocznych i łatwo dostępnych miejscach, tak aby w sytuacji zagrożenia życia można było po nie sięgnąć bez zbędnej zwłoki.

 
Wspólna troska o bezpieczeństwo

Realizacja projektu jest możliwa dzięki zaangażowaniu i wsparciu Fundacji PKO Banku Polskiego, która konsekwentnie wspiera inicjatywy poprawiające bezpieczeństwo i jakość opieki zdrowotnej. Dzięki tej współpracy nasz szpital zyska nowoczesne narzędzia, które mogą realnie przyczynić się do ratowania życia. Dziękujemy!

Artykuł Nowoczesne defibrylatory AED w Centrum Onkologii – wsparcie Fundacji PKO Banku Polskiego pochodzi z serwisu Centrum Onkologii.

Trudno zamknąć jej zawodową historię w konkretnych liczbach czy stanowiskach. Jak sama mówi z uśmiechem:

„To było ile? Ile to jest lat? Ja nie wiem już ile.”

Policzyliśmy: 31 lat – kawał życia.

Praca w innych czasach

Pani Agnieszka zaczynała pracę w zupełnie innym Centrum niż to, które znamy dziś.

„Gdy zaczynałam pracę, dyrektorem był Pan dr Witold Czechowicz. W tym miejscu, gdzie jesteśmy dzisiaj żadnych biur nie było. Tu była stolarnia, warsztaty. Nie było jeszcze np. medycyny nuklearnej, w jej dzisiejszych pomieszczeniach my mieliśmy swoje biura. Otwierały się dopiero przychodnia, potem przenoszono oddział teleradioterapii ze Szpitala im. dr. Biziela, w zupełnie innym miejscu była Izba Przyjęć.”

Przyszła do pracy w momencie bardzo zwyczajnym, życiowym:

„Moja córka poszła do przedszkola jak miała cztery lata. I ja przyszłam do pracy.”

Od tego momentu Centrum stało się ważną częścią jej codzienności.

Po prostu robić swoje

Na przestrzeni lat Pani Agnieszka pracowała w różnych obszarach – tam, gdzie była potrzebna.

Zaczynała od zadań administracyjnych, by z czasem uczestniczyć w coraz bardziej złożonych procesach – wspierała funkcjonowanie różnych działów, brała udział w przygotowywaniu dokumentacji, rozliczeń, projektów. Przez jej ręce przechodziły rozliczenia związane
z budową m.in. nowoczesnej spalarni, budynku Polikliniki czy Innowacyjnego Forum Medycznego . Pracowała przy inwestycjach, które zmieniały oblicze Centrum, często działając w niewielkich zespołach, gdzie odpowiedzialność była ogromna.

Zadania się zmieniały , ale podejście do pracy było takie samo:

„Taki charakter, że ja nie pozwoliłam sobie, żeby cokolwiek tutaj gdzieś zawalić.”

Nie szukała rozgłosu ani szczególnego uznania. Najważniejsze było, żeby wszystko działało jak trzeba.

Dużo pracy, mało mówienia o niej

I choć brała udział w wielu ważnych zadaniach, nigdy nie przypisuje sobie szczególnych zasług. Jedną z najbardziej charakterystycznych cech Pani Agnieszki jest jej skromność. Na pytanie o własny wkład w rozwój Centrum odpowiada krótko:

„Nie, nie… robiłam swoje.”

A przecież za tym „robiłam swoje” kryją się lata pracy, setki dokumentów, projektów, spotkań, decyzji – i ogromny wkład w codzienne funkcjonowanie naszej placówki.

Nie szukała wyróżnień. Zamiast tego wybierała pracę – rzetelną, systematyczną, wykonywaną najlepiej jak potrafiła.

Bo taki jest jej styl – spokojny, konkretny, bez zbędnych słów.

Centrum jako część życia

Przez lata praca zajmowała bardzo dużo miejsca:

„To był praktycznie mój pierwszy dom…”

To szczere zdanie mówi więcej niż długie podsumowania. Pokazuje skalę oddania. Lata zaangażowania, często kosztem czasu prywatnego, są świadectwem ogromnej odpowiedzialności i lojalności wobec miejsca pracy. Widać w nim zarówno zaangażowanie,
jak i cenę, jaką często się za nie płaci.

Jednocześnie Pani Agnieszka potrafi spojrzeć na swoją drogę z dystansem i szczerością – co czyni jej historię jeszcze bardziej prawdziwą i bliską dla wielu z nas.

Dziękujemy!

Centrum przez te lata bardzo się zmieniło. Od skromnych początków, przez kolejne inwestycje, aż po nowoczesną, innowacyjną placówkę, jaką jest dziś – w tej historii jest także jej wkład, choć ona sama nigdy nie stawia siebie w centrum opowieści.    

Nie wszystko da się dokładnie opisać – szczególnie po tylu latach, kiedy wiele rzeczy się zaciera, a najważniejsze zostają w pamięci ludzi.

Dlatego dziś chcemy powiedzieć po prostu: dziękujemy za obecność, za pracę i za to, że przez tyle lat można było na Panią liczyć.

Pani Agnieszko – życzymy spokoju, odpoczynku i dobrego czasu na nowym etapie życia!

Autor: Małgorzata Rogatty

Artykuł Dziękujemy, Pani Agnieszko! pochodzi z serwisu Centrum Onkologii.